استفاده از طبق قامه کوتاه روی دوچرخههای جادهای؟ – کشف مزایای طبق کوتاه
اهرم بلندتر یعنی قدرت بیشتر، درست است؟ پس چرا تعداد بیشتری از دوچرخهسواران حرفهای و آماتور در حال استفاده از طبقهای کوتاهتر روی دوچرخههای جادهای خود هستند؟ در نگاه اول، این موضوع ممکن است غیرمنطقی به نظر برسد، اما دلایل کلیدی وجود دارد که باعث شده طبقهای کوتاهتر محبوب شوند. ما این ترند جدید را بررسی کردهایم تا ببینیم آیا طبقهای کوتاه واقعاً تفاوتی ایجاد میکنند و این تفاوت برای چه کسانی محسوس است.
فهرست مطالب
اگر اخبار جدید دنیای دوچرخهسواری را دنبال کرده باشید، متوجه یک تغییر شدهاید: چیزی که چند سال پیش غیرقابل تصور بود، اکنون به یک استاندارد جدید تبدیل شده است. تایرهای پهنتر، فشار کمتر و استفاده از تایرهای تیوبلس به جای تایرهای تیوبلار – همه اینها زمانی از نظر عملکردی غیرممکن به نظر میرسیدند. پس چرا طبقهای کوتاهتر را امتحان نکنیم؟ این تغییر میتواند مزایای جالبی، بهویژه از نظر آیرودینامیک و تنظیم دوچرخه (Bike Fitting)، داشته باشد. حتی حرفهایهایی مانند تادای پوگاتشار (Tadej Pogačar) که به تنظیم دقیق دوچرخه و عملکرد فوقالعادهاش معروف است، بهطور فزایندهای به استفاده از طبقهای کوتاهتر روی آورده و هندسه دوچرخه خود را فراتر از طولهای استاندارد کلاسیک 170، 172.5 و 175 میلیمتری تنظیم میکند. بنابراین، تعجبی ندارد که طبقهای کوتاه در حال حاضر به یکی از موضوعات داغ دوچرخهسواری تبدیل شدهاند.
اما مزایای طبق کوتاهتر چیست؟ چه کسانی از آنها سود میبرند؟ و چگونه میتوان به این تغییر عادت کرد؟ ما بهطور عمیق این موضوع را بررسی کردهایم و در یک بررسی بلندمدت، پنج اندازه طبق مختلف بین 165 تا 172.5 میلیمتر را آزمایش کردهایم. و این بار، موضوع برای من شخصی است، چراکه معمولاً روی دوچرخه 56 سانتیمتری خود از طبقهای 172.5 میلیمتری استفاده میکنم و حجم تمرینی نسبتاً بالایی دارم. سؤال بزرگ اینجاست: آیا طبقهای کوتاهتر واقعاً میتوانند عملکرد من را بهبود ببخشند؟ پس از این تست، قطعاً با طبقهای متفاوتی رکاب خواهم زد.
قامه کوتاه برای بهبود آیرودینامیک – یک تغییر اساسی؟
آیرودینامیک در دوچرخهسواری نقشی اساسی دارد، اگر نگوییم مهمترین نقش را ایفا میکند. مسابقات روزبهروز سریعتر میشوند و در نتیجه، کاهش مقاومت هوا برای افزایش سرعت و بهرهوری اهمیت بیشتری پیدا کرده است. به همین دلیل، دوچرخهها و قطعات آنها به طور فزایندهای برای دستیابی به مزایای آیرودینامیکی بهینهسازی میشوند. بدون شک این رویکرد مؤثر است، اما بیشترین میزان مقاومت در برابر باد از سمت خود دوچرخهسوار ایجاد میشود و این موضوع عمدتاً تحت تأثیر وضعیت نشستن روی دوچرخه قرار دارد.
اینجاست که طبقهای کوتاهتر وارد میدان میشوند. طبقهای کوتاهتر زاویه لگن را بازتر میکنند و این امکان را میدهند که دوچرخهسوار در وضعیتی آیرودینامیکتر قرار بگیرد. شاید این موضوع پیچیده و فنی به نظر برسد، اما در واقع کاملاً ساده و قابل درک است.
با طبقهای کوتاهتر، حرکت پاها در هنگام رکاب زدن دامنه کمتری دارد، به این معنا که زانوها کمتر بالا و پایین میروند. این امر باعث بازتر ماندن زاویه لگن شده و از ایجاد زوایای شدید در مفاصل جلوگیری میکند. نتیجه؟ دوچرخهسوار میتواند بدون کاهش توان خروجی، بالاتنه خود را در موقعیتی پایینتر و آیرودینامیکتر قرار دهد. این مزیت مدتهاست که مورد توجه رکابزنان تایم تریل قرار گرفته، زیرا آنها به موقعیتهای فوقالعاده آیرودینامیکی وابسته هستند. اکنون، تعداد بیشتری از دوچرخهسواران جادهای و گراول که به دنبال حداکثر بهرهوری و حفظ سرعت متوسط بالا هستند، به این تغییر روی آوردهاند.
این مزایا فقط در مسابقات پرسرعت و رقابتی اهمیت ندارند؛ بلکه میتوانند تفاوت بین تجربهای لذتبخش در تمرین یا برخورد با دیوار ذهنی را رقم بزنند.
آیا طبق کوتاهتر میتوانند تناسب ایدهآل را برای بدنهای غیر استاندارد فراهم کنند؟
جستوجوی بهترین تنظیمات دوچرخه اکنون در میان دوچرخهسواران آماتور نیز به یک امر رایج تبدیل شده، اما یک نکته مهم اغلب نادیده گرفته میشود: ما همه تناسب بدنی متفاوتی داریم. برخی افراد پاهای بلندی دارند و بالاتنهای کوتاه، یا بالعکس. پس چرا تنها سه اندازه استاندارد طبق برای تمامی انواع بدن و سایزها در دسترس است؟ بسیاری از برندهای دوچرخه، فریمهایی در اندازههای مختلف ارائه میدهند، اما وقتی به گزینههای زین، عرض فرمان و بهخصوص طبق میرسیم، انتخابها اغلب به شدت محدود میشوند. معمولاً اندازههای طبق به 170 ، 172.5 و 175 میلیمتر محدود میشوند – این تفاوتها حداقلی هستند، درحالیکه بسیاری از تولیدکنندگان طبقهایی در بازه 160 تا 180 میلیمتر ارائه میدهند.
طبقهای کوتاهتر میتوانند به شما کمک کنند تا موقعیت سواری خود را دقیقتر تنظیم کنید و سطح جدیدی از بایک فیتینگ را تجربه کنید. این طبقها دامنه حرکت زانو را کاهش داده، حرکات را طبیعیتر میکنند و امکان رکاب زدن با کادانس بالاتر و فشار کمتر را فراهم میآورند. نتیجه؟ کاهش فشار روی مفاصل و افزایش راحتی، بهویژه برای افرادی که تمرینات سنگینی دارند.
طول طبق: تغییری کوچک برای دوچرخه، جهشی بزرگ برای بایک فیتینگ
تنظیم طول طبق ممکن است فقط چند میلیمتر اختلاف ایجاد کند، اما در دنیای بایک فیتینگ، حتی کوچکترین تنظیمات نیز میتوانند تأثیر بزرگی داشته باشند. هر دوچرخهسواری که تجربه سر خوردن لوله زین را داشته، میداند که حتی کمترین تغییر در ارتفاع زین میتواند تأثیر محسوسی روی سواری بگذارد. تعویض طبق به یک مدل کوتاهتر، نیازمند تنظیمات زیر است:
- ارتفاع زین: طبقهای کوتاهتر باعث میشوند پاها کمتر پایین بروند، بنابراین نیازی به کشش بیش از حد پا در هر رکاب زدن نیست. برای جبران این تغییر، ارتفاع زین را به همان میزان کاهش طول طبق بالا ببرید. مثلاً اگر از طبق 172.5 میلیمتری به 167.5 میلیمتری تغییر میدهید، زین را حدود 5 میلیمتر بالا ببرید.
- جابهجایی افقی زین: افزایش ارتفاع زین زاویه نشستن روی دوچرخه را تغییر میدهد و بر فاصله افقی تا فرمان تأثیر میگذارد. یک تنظیم جزئی رو به جلو میتواند به حفظ تناسب اصلی کمک کند.
- ارتفاع فرمان: افزایش ارتفاع زین ممکن است نیاز به تنظیم ارتفاع فرمان داشته باشد، بهخصوص اگر بخواهید احساس تناسب فعلی خود را حفظ کنید. بااینحال، اگر به دنبال مزایای آیرودینامیکی هستید، بهتر است ارتفاع فرمان را تغییر ندهید، زیرا فاصله بیشتر بین زین و فرمان میتواند به یک موقعیت سواری آیرودینامیکتر منجر شود.
نتایج تست ما با طبقهای 160، 165، 167.5، 170و 172.5 میلیمتری نشان داد که حتی تنظیمات جزئی، تأثیر محسوسی بر وضعیت سواری و راحتی دارند، و مزایای آیرودینامیکی آنها نیز کاملاً مشهود است. با این حال، ازآنجاییکه حتی تغییرات جزئی میتوانند تناسب کلی را تحت تأثیر قرار دهند، توصیه میکنیم حتماً به یک مرکز تخصصی بایک فیتینگ مراجعه کنید. این کار نهتنها با مشاوره حرفهای به شما اطمینان بیشتری میدهد، بلکه از هزینههای اضافی جلوگیری کرده و امکان امتحان کردن اندازههای مختلف طبق را قبل از خرید فراهم میکند.
تست طبقهای کوتاه: تغییرات کوچک، تأثیرات بزرگ
در جریان آزمایشهای گسترده خود، طبقهای با طولهای مختلف را در مسیرهای متنوعی بررسی کردیم و تنظیمات بایک فیتینگ را تا حدی تغییر دادیم که حتی حرفهایترین دوچرخهسواران را شگفتزده میکرد. از صعودهای تند کوهستانی گرفته تا مسیرهای سریع و هموار، هر طول طبق تجربهای متفاوت ارائه کرد. اما هدف اصلی از یافتن تناسب بهتر چیست؟
“کلوین”، تستکننده ما، که در دوران قرنطینه کرونا هفتهای 25 تا 30 ساعت تمرین میکرد، گاهی اوقات با درد زانو و کمر پایین مواجه میشد. با توجه به حجم بالای تمرینات، این موضوع چندان تعجببرانگیز نبود—اما ببینیم طبقهای کوتاهتر چه تأثیری دارند.
کالوین با اشتیاق تصمیم گرفت طبق قامه محبوب پوگاتشار، یعنی 165 میلیمتری را امتحان کند. تغییری بزرگ! جابهجایی از 172.5 میلیمتر به طبق قامههای کوتاهتر، مانند 165 یا 167.5 میلیمتری، منجر به افزایش محسوس دور پای رکابزن و حرکت نرمتر پدالها میشود. در مقابل، طبق قامههای 160. میلیمتری تقریباً غیرعادی به نظر میرسیدند، مثل اینکه روی نوک انگشتان پا قدمهای ریز بردارید—چیزی به نام “خیلی کوتاه” هم وجود دارد!
در نهایت، برای کالوین که 185 سانتیمتر قد دارد و قد داخلی پای او 86.5 سانتیمتر است، طبق قامههای 167.5 میلیمتری بهترین ریتم پدالزنی را ارائه دادند.
تغییر به طبق قامههای کوتاهتر، امکان اتخاذ موقعیت سواری تهاجمیتری را فراهم کرد، بدون اینکه زاویه لگن بیش از حد بسته شود، در نتیجه خروجی توان قوی حفظ شد. اگرچه ما نتوانستیم آیرودینامیک را در یک تونل باد اندازهگیری کنیم، اما متوجه شدیم که موقعیت سواری راحتتر و آیرودینامیکتر شده و افت ارتفاع بیشتری بین زین و فرمان ایجاد شده است—همه اینها بدون کاهش توان یا ایجاد زاویههای شدید در لگن.
با طبق قامههای 160 میلیمتری، دور پای کالوین به بیش از 100 دور در دقیقه (rpm) رسید، در حالی که با مدلهای 165 میلیمتری، میانگین او حدود 95 دور در دقیقه یا کمی بیشتر بود. در نهایت، طبق قامههای 167.5 میلیمتری بهترین گزینه برای او بودند، زیرا در طی آزمایشهای متعدد، حس طبیعیتری داشتند، موقعیت سواری را کمی آیرودینامیکتر کردند و فشار روی مفاصل را کاهش دادند، در حالی که میانگین دور پای او کمی کمتر از 95 دور در دقیقه بود.
همانطور که انتظار میرفت، مشکلات قبلی او برطرف شدند، هرچند حجم تمریناتش هنوز به اوج خود نرسیده بود. متأسفانه، همه تولیدکنندگان این اندازه میانی را ارائه نمیدهند، اما فعلاً طبق قامههای آزمایشی روی دوچرخه جادهای او باقی خواهند ماند—و به زودی آنها را روی دوچرخه گراول خود نیز نصب خواهد کرد.
آیا طبق قامههای کوتاهتر واقعاً منطقی هستند؟
بله، طبق قامههای کوتاهتر فقط یک مد گذرا مثل سینیهای زنجیر بیضوی نیستند؛ آنها میتوانند واقعاً تجربه سواری را بهبود بخشند. در درجه اول، این تغییر راهحلی برای مشکلات خاص است و همچنین مزایای بیشتری برای کسانی دارد که به دنبال حداکثر بهرهوری هستند. با این حال، اگر از موقعیت سواری و سرعت فعلی خود راضی هستید، ممکن است طبق قامههای کوتاهتر بیشتر ضرر داشته باشند تا فایده.
واقعیت این است که طبق قامههای کوتاهتر میتوانند یک تنظیم ارزشمند برای برخی از دوچرخهسواران باشند. برای حرفهایهایی که به دنبال بهینهسازی عملکرد خود هستند، تغییر به طبق قامههای کوتاهتر در حال تبدیل شدن به یک استاندارد است. با این حال، این تغییر میتواند برای علاقهمندان و دوچرخهسواران تفریحی نیز مفید باشد، زیرا راحتی بیشتری فراهم میکند و خطر آسیبدیدگی را کاهش میدهد.
آینده طول طبق قامه – حرکت به سوی شخصیسازی بیشتر
بحث درباره طول طبق قامه نشاندهنده پتانسیل بیشتری برای شخصیسازی است. به جای افزایشهای استاندارد 2.5 میلیمتری که در دوچرخههای کامل ارائه میشود، ممکن است شاهد گامهای 5 میلیمتری باشیم که بهتر با تفاوتهای فیزیکی دوچرخهسواران سازگار میشود—یعنی گزینههایی مانند 165، 170 و 175 میلیمتری به جای استاندارد سنتی 170 ، 172.5 و 175 میلیمتری.
در یک دنیای ایدهآل، ما میتوانستیم طول طبق قامه را مانند سایز فریم هنگام خرید دوچرخه انتخاب کنیم، اما در حال حاضر، این یک آرزوی دور از دسترس است—درست مثل ایدهی داشتن یک فرمان کاملاً سفارشیشده.
نتیجه گیری
در نهایت، این سؤال باقی میماند: آیا تغییر به طبق قامههای کوتاهتر انتخاب درستی برای همه است؟ حقیقت این است که این روند پتانسیل واقعی دارد—چه برای حرفهایهایی که به دنبال بهبودهای جزئی هستند و چه برای دوچرخهسواران تفریحی که به دنبال راحتی و بهرهوری بیشترند.
با این حال، یک فیتینگ حرفهای دوچرخه اکیداً توصیه میشود؛ نهتنها برای یافتن بهترین تناسب و طول ایدهآل طبق قامه، بلکه برای دستیابی به هماهنگی کامل بین دوچرخه و دوچرخهسوار—بدون نیاز به صرف هزینههای گزاف.