هفت دلیل برای اینکه دوچرخه بعدی شما باید آلومینیوم باشد
فیبر کربن مادهای شگفتانگیز در صنعت دوچرخهسازی است، اما این به آن معنا نیست که باید آلومینیوم را کنار بگذارید.
وقتی صحبت از جنس فریم دوچرخه میشود، آلومینیوم اغلب در مقایسه با کربن، تیتانیوم و حتی فولاد، گزینهای ضعیفتر و کماعتبارتر در نظر گرفته میشود.
دوچرخههای آلومینیومی میتوانند به سبکی دوچرخههای کربنی باشند، قیمت پایینتری داشته باشند و از نظر زیستمحیطی نیز گزینه مناسبتری باشند. عملکرد سواری آنها میتواند به همان اندازه خوب باشد، دوام بیشتری دارند و حتی ممکن است از ویژگیهای آیرودینامیکی برخوردار باشند که در بسیاری از دوچرخههای کربنی استفاده میشود.
بنابراین، در ادامه هفت دلیل را بررسی میکنیم که چرا برای دوچرخه بعدی خود میتوانید فریم آلومینیومی را به گزینههای دیگر ترجیح دهید.
عملکرد
دوچرخههای آلومینیومی همچنان بهطور ناعادلانهای به داشتن سواری خشک و خشن شهرت دارند؛ تصوری که بیش از 30 سال پیش، زمانی که آلومینیوم جای فولاد را بهعنوان ماده محبوب ساخت فریم گرفت، شکل گرفت.
اما این تصور دیگر با واقعیت امروزی مطابقت ندارد. فریمهای مدرن آلومینیومی میتوانند به اندازه بسیاری از فریمهای کربنی، سواری نرم و راحتی ارائه دهند. برای مثال میتوان به Condor Italia RC Disc اشاره کرد که به دلیل ترکیب بسیار خوب ویژگیهای سواری و کیفیت ساخت آن را مورد تحسین قرار دادهایم.
در بسیاری از بررسیهای ما درباره دوچرخههای آلومینیومی، کیفیت سواری و هندلینگ آنها را برجسته کردهایم؛ برای نمونه میتوانید راهنمای ما درباره بهترین دوچرخههای جادهای آلومینیومی را بررسی کنید.
آلومینیوم از نظر نسبت استحکام به وزن عملکرد بهتری نسبت به فولاد دارد؛ بنابراین یک دوچرخه آلومینیومی میتواند وزن کمتری داشته باشد. تیتانیوم نیز از این نظر عملکرد مشابهی دارد، اما همه ما میدانیم که بهترین دوچرخههای تیتانیومی چقدر گران هستند.
دوام و مقاومت
یک فریم آلومینیومی میتواند چند ضربه و برخورد را تحمل کند و به همین دلیل گزینه مناسبی برای دوچرخهای است که قرار است استفاده سنگینی داشته باشد؛ برای مثال دوچرخههای رفتوآمد شهری، تورینگ، دوچرخههای گراول یا دوچرخههای مخصوص مسابقات کریتریوم.
لوئیز فرگوسن (Louise Ferguson) نخستین زنی بود که مسابقه Red Bull Hardline Wales را به پایان رساند و این کار را با یک دوچرخه آلومینیومی Intense M1 انجام داد.
اگر فریم آلومینیومی ضربهای بخورد، معمولاً میتوانید فرورفتگی ایجادشده را ببینید و میزان آسیب را بررسی کنید.
در مقابل، فریمهای کربنی ظریفتر و حساستر هستند. ضمن اینکه آسیب واردشده به آنها لزوماً بهسادگی قابل مشاهده نیست. یک ضربه میتواند باعث لایهلایه شدن (Delamination) ساختار داخلی لولهها شود؛ آسیبی که ممکن است از بیرون قابل مشاهده نباشد.
همچنین احتمال خرابی کامل یک فریم آلومینیومی بسیار کمتر از یک فریم کربنی است.
پایداری زیستمحیطی
گزارش پایداری شرکت Trek نشان میدهد که تولید دوچرخههای آلومینیومی میتواند در مقایسه با تولید دوچرخههای کربنی، انتشار آلایندگی کمتری داشته باشد؛ البته تنها در صورتی که آلومینیوم با استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر تولید شده باشد.
Trek دریافت که تولید آلومینیوم با استفاده از سوختهای فسیلی، بزرگترین منبع تولید CO₂ در فرایندهای آن بوده است. این شرکت قصد دارد میزان انتشار آلایندگی به ازای هر دوچرخه آلومینیومی، شامل قطعات آن، را 70 درصد کاهش دهد.
استفاده مجدد از آلومینیوم در پایان عمر محصول نیز در مقایسه با فریمهای کربنی بسیار آسانتر است؛ زیرا آلومینیوم را میتوان بازیافت و دوباره استفاده کرد و برای این کار انرژی بسیار کمتری نسبت به تولید آلومینیوم جدید از سنگ معدن نیاز است.
در مقابل، گزینههای بازیافت فیبر کربن استفادهشده بسیار محدود هستند. جدا کردن الیاف از رزین بهسادگی امکانپذیر نیست و ممکن است فریمها خرد شوند. ماده حاصل از این فرایند نیز کاربردهای محدودی دارد؛ یا در نهایت فریم کربنی به محل دفن زباله منتقل میشود.
وزن
«کربن سبک است و آلومینیوم سنگین است»، درست است؟ در واقع، خیر.
یک فریم آلومینیومی باکیفیت میتواند به اندازه یک فریم کربنی ردهمتوسط سبک باشد.
وزنهای چشمگیر کمتر از یک کیلوگرم که برای فریمهای کربنی اعلام میشوند، معمولاً مربوط به فریمهای ردهبالایی هستند که با استفاده از فیبر کربن گرانقیمت و مدول بالا (High-Modulus) ساخته شدهاند.
فریمهای کربنی رده پایینتر از کربن با مدول پایینتر و روشهای قالبگیری سادهتر استفاده میکنند. در نتیجه، برای نگه داشتن الیاف کربن، مقدار بیشتری رزین مورد نیاز است.
بنابراین ممکن است فریم آلومینیومی یک دوچرخه با قیمت متوسط، تقریباً همان وزنی را داشته باشد که یک فریم کربنی دارد.
از آنجا که تولید فریم آلومینیومی معمولاً هزینه کمتری دارد، ممکن است سازنده بتواند این صرفهجویی را صرف استفاده از قطعات گرانتر و سبکتر کند؛ موضوعی که در نهایت وزن کلی دوچرخه را کاهش میدهد.
آیرودینامیک
آیرودینامیک یکی از موضوعات داغ در طراحی دوچرخههای جادهای است و تقریباً هر دوچرخه مسابقهای جدید در رده حرفهای، درباره میزان توان یا وات ذخیرهشده به لطف طراحی آیرودینامیکی خود صحبت میکند.
اما آلومینیوم نیز از این جریان کنار گذاشته نشده است.
بسیاری از فریمهای آلومینیومی دارای پایههای زین پایینافتاده (Dropped Seatstays) هستند و استفاده از فرایند هیدروفرمینگ (Hydroforming) نیز امکان تولید لولههایی با شکل پروفیل آیرودینامیکی اصلاحشده یا بریدهشده را فراهم میکند.
برای مثال، ویژگیهای آیرودینامیکی را میتوان در دوچرخههایی مانند Specialized Allez Sprint و Standert Kreissäge RS مشاهده کرد.
اما واقعاً به چه میزان آیرودینامیک نیاز دارید؟
مگر اینکه با سرعتهای حرفهای مسابقه دهید، مزایای یک فریم آیرودینامیک نسبتاً محدود هستند و در بهترین حالت تنها چند وات صرفهجویی ایجاد میکنند.
بخش عمده مزایای آیرودینامیکی به دوچرخهسوار مربوط میشود، نه خود دوچرخه. بنابراین کار کردن روی وضعیت بدن و موقعیت قرارگیری شما روی دوچرخه، احتمالاً تأثیر بیشتری نسبت به صرف هزینه برای یک ستآپ آیرودینامیکی گرانقیمت خواهد داشت؛ حتی اگر آن ستآپ حرفهایتر به نظر برسد.
قیمت
دوچرخههای آلومینیومی به یک دلیل بخش بزرگی از بازار رده اقتصادی و میانرده را در اختیار دارند: تولید آنها بسیار ارزانتر از دوچرخههای کربنی است.
دلیل این موضوع آن است که لولههای فریم آلومینیومی با استفاده از ماشینآلات شکل داده میشوند و برای تبدیل آنها به یک فریم کامل، تنها به تعداد محدودی جوش نیاز است.
آلومینیوم همچنین نسبت به آلیاژهای تیتانیوم بسیار ارزانتر است و فرایند جوشکاری آن نیز دردسر و پیچیدگی بسیار کمتری دارد.
در مقابل، یک فریم کربنی معمولاً از صدها قطعه فیبر کربن تشکیل میشود که باید با دقت و بهصورت دستی در کنار یکدیگر قرار گیرند. سپس این قطعات درون قالب قرار گرفته و در یک کوره تحت فرایند پخت و عملآوری قرار میگیرند.
اما این موضوع به آن معنا نیست که یک فریم آلومینیومی نمیتواند یک گزینه باکیفیت باشد.
بخشی از هزینهای که در فرایند ساخت صرفهجویی میشود، میتواند برای پرداخت و تکمیل فریم مورد استفاده قرار گیرد. به همین دلیل، بسیاری از فریمهای آلومینیومی ردهبالا دارای جوشهای صاف و پرداختشده هستند که تشخیص آنها از فریمهای کربنی را دشوار میکند.
پول بیشتری برای ارتقای قطعات باقی میماند
مشخصات فنی بیشتر دوچرخهها شامل نوعی مصالحه هستند. برای مثال ممکن است دوچرخه به چرخهای رده پایینتر، تایرهای ارزانتر یا زین سنگینتر مجهز شده باشد.
همچنین ممکن است متوجه شوید نقاط تماس دوچرخه با بدن شما، مانند زین یا شکل فرمان، برایتان راحت نیستند.
اگر برای خرید دوچرخه بودجه مشخصی در نظر گرفتهاید، انتخاب یک دوچرخه با فریم آلومینیومی میتواند در مقایسه با خرید یک دوچرخه با فریم کربنی یا تیتانیومی گرانتر، بودجه بیشتری برای ارتقا در اختیار شما قرار دهد.
این ارتقا میتواند شامل استفاده از تایرهای باکیفیتتر باشد که هزینه نسبتاً پایینی دارند، یا خرید یک زین یا فرمان جدید که معمولاً در محدوده قیمتی متوسط قرار میگیرند. حتی میتوانید بودجه باقیمانده را صرف یک ارتقای گرانتر مانند چرخهای کربنی کنید.
در نهایت، ممکن است با صرف هزینه برای تعویض و ارتقای قطعات، به کیفیت سواری بهتری دست پیدا کنید تا اینکه تمام بودجه خود را صرف دوچرخهای کنید که از ابتدا قیمت بالاتری داشته است.