مجله دوچرخه
آیا باید فیت دوچرخهتان با افزایش سن تغییر کند؟
چگونه بدن و دوچرخه خود را در هر دهه از زندگی با هم تطبیق دهید
وقتی بهعنوان یک دوچرخهسوار وارد دهههای 40، 50، 60 و بالاتر از آن میشویم، ممکن است متوجه تغییراتی در بدن و راحتیمان روی دوچرخه شویم. برای مثال، فیتی که در سن 43 سالگی کاملاً مناسب و راحت بود، ممکن است در 62 سالگی کمی تهاجمیتر احساس شود و باعث درد در قسمت پایین کمر شود. یا موقعیت رکابزدن شما در 64 سالگی ممکن است فشار بیشتری به دستانتان وارد کند نسبت به زمانی که 48 سال داشتید و این موضوع میتواند موجب سوزنسوزن شدن یا بیحسی انگشتان شود.
فهرست مطالب
برای زنان، دوران یائسگی میتواند بهدلیل تغییرات هورمونی و فیزیکی تأثیر قابلتوجهی بر میزان راحتی روی دوچرخه داشته باشد.
برای درک بهتر اینکه فیت دوچرخه با افزایش سن چگونه باید تغییر کند، با متخصصان فیت دوچرخه گفتوگو کردهایم تا توصیههایی برای بهترین و راحتترین رکابزدن در هر دهه از زندگی دوچرخهسواریتان ارائه دهند.
نقش تجربه دوچرخهسواری در فیت دوچرخه با افزایش سن
کارشناسان اتفاق نظر دارند که سن شناسنامهای (یا قانونی) شاخص دقیقی برای تعیین نیازهای فیت دوچرخه شما نیست. عوامل بسیار دیگری در تنظیم صحیح وضعیت دوچرخه تأثیر دارند، از جمله اینکه در طول زندگی چقدر فعال بودهاید، آیا تمرینات قدرتی منظم دارید یا خیر، وضعیت پزشکی و آسیبهایی که ممکن است داشته باشید، میزان انعطافپذیری بدن و البته ژنتیک.
وندی هالیدی (Wendy Holliday)، فیتتر دوچرخه و فیزیوتراپیست با مدرک دکترای فیزیولوژی ورزشی، در گفتوگو با مجله Bicycling توضیح میدهد:
«اینها عواملی هستند که در تعیین فیت مناسب نقش بسیار مهمتری از عدد سن دارند.»
فیل کاول (Phil Cavell)، فیتتر دوچرخه و نویسنده کتاب The Mid-Life Cyclist، نیز تأکید میکند که “سن دوچرخهسواری” شما ممکن است از سن واقعیتان اهمیت بیشتری داشته باشد. او میگوید:
«دقت کنید که سن تقویمی را از سن تمرینی جدا در نظر بگیرید.»
برای مثال، یک فرد 65 ساله که تازه پس از بازنشستگی از کار پشتمیزی شروع به دوچرخهسواری کرده، ممکن است نیاز به فیتی کاملاً متفاوت داشته باشد نسبت به شخص دیگری که در همان سن، بیش از 45 سال سابقه رکابزدن دارد.
فردی که در طول سالها رکاب زده و تجربه بالایی دارد، احتمالاً با موقعیت بدنی خود روی دوچرخه احساس راحتی میکند و تنها گاهی نیاز به تنظیمات جزئی دارد. اما یک دوچرخهسوار تازهکار در همان سن ممکن است بهتر باشد با موقعیتی کمتر تهاجمی و راحتتر شروع کند تا با محدودیتهای انعطافپذیری خود سازگار شود.
هالیدی میگوید:
«هر فردی با دیگری متفاوت است. ممکن است کسی در 50 سالگی مشکلات زیادی از نظر راحتی و فیت داشته باشد، در حالی که فردی در 80 سالگی هیچ مشکلی نداشته باشد.»
برای روشن شدن موضوع، وقتی از افزایش سن صحبت میکنیم، باید گفت هیچ سنی برای دوچرخهسواری “زیادی بالا” نیست. تنها کافی است چند نکته را در نظر بگیرید تا تجربه دوچرخهسواریتان در دوران میانسالی و سالمندی نیز لذتبخشتر شود.
و بیایید همین حالا یک باور اشتباه را کنار بگذاریم:
نیازی نیست فقط به خاطر اینکه 60 ساله شدهاید، سراغ یک دوچرخه هیبریدی با فرمان صاف و وضعیت نشستن کاملاً عمودی بروید!
اگر شما دوچرخهسواری در میانسالی یا سالمندی هستید و برای نخستین بار وارد فروشگاه دوچرخه میشوید، ممکن است فروشندگان خوشنیت اما ناآگاه، بلافاصله شما را به سمت مدلهای برقی و وضعیت بسیار عمودی هدایت کنند. اما حقیقت این است که سن نباید تعیینکننده نوع دوچرخه مورد نیاز شما باشد.
کاول میگوید:
«باید به فرد نگاه کرد، نه فقط به سن او. خیلی وقتها درباره دوچرخهسوار فقط بر اساس ظاهرش قضاوت میکنیم، و این اشتباه است.»
پس این نکته را به خاطر بسپارید:
اگر دوست دارید دوچرخه جادهای بخرید، آزادید که همین کار را انجام دهید. (و اگر هم ترجیح میدهید دوچرخه هیبریدی با سبد و زنگ داشته باشید، باز هم کاملاً انتخاب شماست!)
چگونه با افزایش سن، فیت دوچرخه خود را بهینه کنید
دهه ۴۰ سالگی: تقویت قدرت و تحرک
هالیدی میگوید:
«با افزایش سن، باید آگاه باشید که انعطافپذیری، تحرک و همچنین قدرت بدنی شما کاهش پیدا میکند.»
بنابراین بهتر است پیش از اینکه این افت را عملاً احساس کنید، روی تقویت و حفظ قدرت و تحرک خود تمرکز کنید. سعی کنید هفتهای چند بار به باشگاه بروید و تمرینات وزنهبرداری انجام دهید. همچنین شرکت در کلاس یوگا میتواند به بهبود انعطافپذیری بدن کمک کند.
اگر در حین رکابزدن متوجه دردهای مکرر یا ناراحتیهای کوچک در بدن خود شدید، به آنها توجه کنید؛ اینها ممکن است نشانههایی باشند از ضعف قدرت یا کاهش تحرک در بخشهای خاصی از بدن. اگر پس از تمرینات تکمیلی (مثل یوگا یا تمرینات قدرتی)، همچنان احساس گرفتگی یا درد در ناحیهای خاص دارید، بهتر است با یک فیزیوتراپیست، مربی یا فیتتر حرفهای مشورت کنید.
دهه 40 سالگی همچنین زمانی است که باید به ریکاوری (استراحت و بازسازی بدن پس از تمرین) بیشتر اهمیت بدهید، زیرا برخلاف دوران 20 یا 30 سالگی، بیدار شدن بدون احساس درد و سفتی پس از یک تمرین یا مسابقه سخت ممکن است دشوارتر شود.
هالیدی تأکید میکند:
«ریکاوری فوقالعاده مهم است. میدانیم که نقش حیاتی در روند تمرین دارد، بنابراین اگر تا به حال در اولویت نبوده، زمان آن رسیده که به آن توجه جدی کنید.»
دهه 50 سالگی: کمک گرفتن از یک تیم تخصصی
برای زنان، اواخر دهه 40 و دهه 50 معمولاً دوران تغییرات بزرگ است؛ بهویژه به دلیل پریمنوپوز و یائسگی.
هالیدی میگوید:
«در دوران یائسگی، تغییرات هورمونی زیادی در بدن رخ میدهد و ممکن است متوجه تفاوت زیادی در عملکرد تمرینی خود شوید. ممکن است نتوانید مانند گذشته تمرینات سنگین انجام دهید، و موقعیتی که پیشتر روی دوچرخه راحت بود، دیگر مناسب نباشد.»
او توصیه میکند که بهصورت منظم با پزشک خود درباره تغییرات عملکردی و احساستان روی دوچرخه مشورت کنید.
ممکن است لازم باشد با متخصص تغذیه، مربی ورزشی، متخصص غدد، فیزیوتراپیست یا فیتتر دوچرخه همکاری کنید تا خود را با این تغییرات تطبیق دهید.
هالیدی اضافه میکند:
«زنان در دوران یائسگی معمولاً نیاز دارند زین خود را عوض کنند، پد شورت دوچرخهسواری را ضخیمتر انتخاب کنند و از کرم پد بیشتری استفاده کنند، چون خشکی پوست در این دوران بیشتر میشود.»
برای مردان و زنان، دهه 50 ممکن است زمانی باشد که بیش از گذشته دوچرخهسواری میکنند؛ مثلاً پس از بزرگ شدن فرزندان و آزادتر شدن آخر هفتهها.
یا شاید از دوندگان قدیمی باشید که بهدلیل آسیبهای زانو یا مچ، دویدن را کنار گذاشتهاید و حالا دوچرخهسواری را بهعنوان ورزشی کمفشار انتخاب کردهاید.
هالیدی میگوید:
«بسیاری از مراجعان مسن من افرادی هستند که دیگر نمیتوانند بدوند، بنابراین به دوچرخهسواری روی آوردهاند. اما گاهی افزایش ساعتهای رکابزدن یا تمرکز زیاد روی این ورزش، مشکلات فیت پنهان قبلی را آشکار میکند که پیشتر متوجهشان نبودند.»
دهه 60 سالگی: مشورت با فیتتر حرفهای
در دهه 60 ، ممکن است کاهش محسوسی در تحرک بدن خود احساس کنید، بهویژه اگر در سالهای گذشته تمرینات حرکتی انجام ندادهاید.
هالیدی توضیح میدهد:
«این موضوع به این معناست که احتمالاً باید در تنظیمات دوچرخه خود تغییراتی ایجاد کنید.»
اما قبل از تغییر در موقعیت یا قطعات دوچرخه، تمرینات تحرکی را به برنامه روزانه خود اضافه کنید:
در کلاس یوگای سبک شرکت کنید، صبحها با چند تمرین حرکتی روز را آغاز کنید و هر روز چند دقیقهای را به کشش عضلات اختصاص دهید.
او تأکید میکند:
«هیچوقت برای شروع دیر نیست.»
همچنین، بسیاری از افراد در دهه 60 بازنشسته میشوند و ناگهان زمان آزاد بیشتری برای رکابزدن پیدا میکنند.
اگر قبلاً فقط چهار ساعت در هفته دوچرخهسواری میکردید، افزایش زمان رکاب به دو یا سه برابر ممکن است باعث فشار در ناحیه گردن و پشت شود.
برخی از این ناراحتیها با عادت کردن بدن برطرف میشوند، اما اگر ادامه پیدا کردند، بهتر است به یک فیتتر حرفهای مراجعه کنید تا بهترین تنظیم ممکن را برای راحتی و کاراییتان انجام دهد.
دهههای 70 و 80 سالگی: بازبینی اندازهها و تنظیمات بهصورت منظم
با ورود به دهه 70، ممکن است متوجه شوید که کمی قدتان کوتاهتر شده است (بله، با افزایش سن کمی از ارتفاع بدن کاسته میشود!) و این تغییر میتواند روی راحتی شما روی دوچرخه تأثیر بگذارد.
هالیدی میگوید:
«احتمالاً لازم است موقعیت رکابزدن خود را با کمی بالا آوردن فرمان یا پایین آوردن زین تنظیم کنید تا با کاهش قد و محدود شدن تحرک ستون فقرات کمری سازگار شود.»
او ادامه میدهد:
«ممکن است پیدا کردن موقعیت راحت جدید کمی زمانبر باشد. هرچه مسنتر شوید، بدن نسبت به تنظیمات نادرست حساستر میشود. در 20 سالگی میتوانید اشتباهات زیادی را تحمل کنید، اما در 70 سالگی نه! به همین دلیل همکاری با یک فیتتر حرفهای اهمیت زیادی دارد، بهویژه اگر خودتان تنظیماتی انجام دادهاید و هنوز احساس راحتی نمیکنید.»
نکات تخصصی درباره تغییر تجهیزات دوچرخه با افزایش سن
زین خود را تعویض کنید
همانطور که هالیدی اشاره میکند، زنان در دوران یائسگی معمولاً نیاز دارند زین جدیدی انتخاب کنند تا با تغییرات بدنیشان سازگار شود. تحقیقات نشان داده که کاهش سطح استروژن در دوران یائسگی باعث جابهجایی چربی بدن از زیر پوست (چربی زیرجلدی) به سمت ناحیه شکمی میشود. به گفتهی هالیدی، این تغییر در ترکیب بدنی ممکن است باعث ناراحتی هنگام نشستن روی زین شود.
اگر موقعیت رکابزدن شما نسبت به زمانی که زین فعلیتان را خریداری کردهاید تغییر کرده یا سبک دوچرخهتان عوض شده است، بازنگری در انتخاب زین ایدهی خوبی است؛ بهویژه اگر احساس درد، بیحسی یا ناراحتی دارید.
نوار فرمان یا گریپها را عوض کنید
هالیدی میگوید:
«بسیاری از افراد مسن، بهویژه زنان، دچار آرتروز در دستها میشوند.»
در چنین شرایطی بهتر است نوار فرمان یا دسته فرمان را با مدلهایی که پد بیشتری دارند جایگزین کنید تا راحتی بیشتر و لرزش کمتر از سطح جاده را تجربه کنید.
کفشهای بزرگتر یا عریضتر انتخاب کنید
با افزایش سن، ساختار پا تغییر میکند. هالیدی توضیح میدهد:
«برخی افراد با افزایش سن، قوس کف پای خود را از دست میدهند، در نتیجه پاها صافتر و پهنتر میشوند. این یعنی ممکن است به کفشهای عریضتر یا حتی یک سایز بزرگتر نیاز داشته باشید.»
همچنین مشکلاتی مانند هالوکس والگوس (بونیون) میتواند روی انتخاب کفش تأثیر بگذارد، و این مورد نیز در سنین بالاتر شایعتر است.
از دراپر استفاده کنید
بسیاری از دوچرخهسواران فکر میکنند پست زین قابلتنظیم (دراپر) فقط مخصوص دوچرخهسواران کوهستان است، اما هالیدی میگوید حتی دوچرخهسواران جادهای نیز میتوانند از آن سود ببرند؛ بهویژه افرادی که بهدلیل تعویض مفصل زانو یا لگن در سوار و پیاده شدن از دوچرخه مشکل دارند.
با استفاده از دراپر میتوانید ارتفاع زین را در زمان سوار شدن کاهش دهید، اما هنگام رکابزدن آن را در ارتفاع بهینه نگه دارید تا توان پدالزنی کاهش پیدا نکند.
سیستم دنده الکترونیکی را در نظر بگیرید
هالیدی میگوید:
«اگر با آرتروز در دستها دستوپنجه نرم میکنید یا قدرت دستهایتان کمتر شده، پیشنهاد من استفاده از سیستم دنده الکترونیکی است، اگر توان مالی آن را دارید.»
در این سیستم، تعویض دنده تنها با فشردن یک دکمه کوچک انجام میشود و تقریباً بدون نیاز به نیرو است. او اضافه میکند:
«این سیستم باعث میشود تغییر دنده برای افرادی که دچار آرتروز هستند بسیار راحتتر شود.»
از پدال تخت استفاده کنید
هالیدی میگوید:
«در سنین بالا، استفاده از پدالهای کلیپلس (که کفش در آن قفل میشود) میتواند دشوارتر باشد، بهویژه اگر نگران تعادل، سرعت پایین آوردن پا یا پیچاندن مچ هستید.»
در این صورت، پدال تخت گزینهای ایمنتر و راحتتر است و احساس اعتمادبهنفس بیشتری هنگام توقف یا شروع حرکت ایجاد میکند.
آینه دوچرخه نصب کنید
توانایی دیدن نقاط کور در هنگام دوچرخهسواری برای ایمنی بسیار حیاتی است.
هالیدی توضیح میدهد:
«با افزایش سن، بسیاری از افراد در چرخاندن سر به چپ و راست مشکل پیدا میکنند. درد در ناحیه شانه یا گردن باعث میشود دیگر به پشت سر نگاه نکنند، که میتواند خطرناک باشد.»
او توصیه میکند اگر در چرخاندن سر محدودیت دارید، حتماً از آینه دوچرخه استفاده کنید.
همچنین پیشنهاد میکند پیش از آنکه واقعاً به آینه نیاز پیدا کنید، از آن استفاده کنید تا به مرور به آن عادت کنید.
پوشاک و تجهیزات فرسوده را تعویض کنید
همانطور که نوار فرمان باید هر چند وقت یکبار تعویض شود یا کفشهای دویدن پس از حدود ۸۰۰ کیلومتر باید جایگزین شوند، شورت دوچرخهسواری نیز عمر محدودی دارد.
بسیاری از دوچرخهسواران باسابقه هنوز از همان شورت باشگاهی ده سال پیش خود استفاده میکنند، در حالی که فوم پد (chamois) آن کاملاً فشرده و بیاثر شده است.
هالیدی میگوید:
«تفاوت راحتی زین با یک پد جدید واقعاً شگفتانگیز است.»
نسبت ست دنده را تغییر دهید
اگر در بالا رفتن از سربالاییها مشکل دارید، ممکن است مشکل از زانوها نباشد بلکه از نسبت دندههای دوچرخه باشد.
هالیدی توصیه میکند از دندههایی با بازه گستردهتر و سبکتر استفاده کنید تا صعودها آسانتر شوند.
او میگوید:
«ممکن است کاست یا طبقزنجیر فعلیتان دیگر برای توان بدنیتان مناسب نباشد.»
دوچرخه برقی (E-Bike) را مد نظر قرار دهید
در نهایت، هالیدی یکی از طرفداران دوچرخههای برقی است و میگوید افراد زیادی را دیده که بهکمک آنها توانستهاند به دوچرخهسواری ادامه دهند.
در نقطهای از زندگی، توان خروجی شما بهطور طبیعی کاهش پیدا میکند، و اگر همچنان بخواهید در مسیرها و شیبهای سابق رکاب بزنید، ممکن است زانو، لگن یا کمرتان دچار درد شود یا دیگر نتوانید مانند قبل همراه گروه بمانید.
اگر نمیخواهید محل یا سبک رکابزدن خود را تغییر دهید، دوچرخه برقی میتواند کمکی عالی برای حفظ لذت دوچرخهسواری باشد.
هالیدی در پایان میگوید:
«من افراد زیادی را دیدهام که به لطف دوچرخه برقی توانستهاند همچنان در دنیای دوچرخهسواری فعال بمانند.»